کودکان کار خیابانی یکی از گروه‌های آسیب‌پذیر اجتماعی در جامعه ایران هستند که به علل مختلفی همچون فقر اقتصادی خانواده، نداشتن سرپرست مؤثر، مهاجرت، مشکلات فرهنگی و اجتماعی و ضعف سیاست‌های حمایتی، به فعالیت‌های اقتصادی در خیابان‌ها و محیط‌های شهری مشغول می‌شوند. این کودکان اغلب از تحصیل، بهداشت، امنیت و حقوق اولیه خود محروم می‌مانند و در معرض خطراتی مانند سوءاستفاده، خشونت، بزهکاری و آسیب‌های روانی-اجتماعی قرار دارند. موضوع حکمرانی کودکان کار خیابانی به معنای سیاست‌گذاری و مدیریت کارآمد برای پیشگیری، حمایت و بهبود وضعیت این کودکان است. حکمرانی مطلوب در این حوزه، نیازمند تدوین قوانین حمایت‌گرایانه، هماهنگی نهادها، توانمندسازی خانواده‌ها و جامعه، و ایجاد زیرساخت‌های حمایتی موثر است