حاشیه‌نشینی یکی از مهم‌ترین مسائل اجتماعی معاصر ایران است که عمدتاً ناشی از مهاجرت روستاییان و شهرهای کوچک به شهرهای بزرگ با هدف دستیابی به فرصت‌های اقتصادی، رفاهی و اجتماعی بهتر می‌باشد. این مهاجران، به دلایل متعدد مانند عدم توانایی در تأمین مسکن مناسب و فقدان شغل پایدار، غالباً در مناطق حاشیه‌ای شهرها سکونت می‌یابند؛ مناطقی که اغلب فاقد زیرساخت‌ها و خدمات مناسب شهری هستند.

پیامدهای این پدیده شامل بروز آسیب‌های اجتماعی مختلف نظیر فقر، بیکاری، ضعف تحصیل، اعتیاد و عدم دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی است. کلان‌شهرهایی مانند تهران، مشهد، اهواز و سایر شهرهای بزرگ شاهد رشد قابل توجه حاشیه‌نشینی و تجمع جمعیت در محلات کم‌برخوردار بوده‌اند.

حل این معضل اجتماعی، نیازمند سیاست‌گذاری‌های دقیق، پژوهش‌های علمی و همکاری نهادهای مختلف است.